Steeds meer stellen leven als huisgenoten. En bijna niemand praat erover.

Hij schreef me op een dinsdagavond, kwart over elf. Achttien jaar getrouwd, schreef hij. En ik kan hier met niemand over praten.

Marlies de Wit, sexuoloog · Leestijd 3 minuten

Zijn bericht was langer dan de meeste. We hebben geen ruzie, schreef hij. Er is geen ander. We lachen nog om dezelfde dingen. Maar ergens onderweg zijn we huisgenoten geworden. Om tien uur ieder een kant van het bed, en de laatste keer dat zij mij zomaar aanraakte, kan ik me niet herinneren.

En dan de zin die ik het vaakst lees, in steeds andere woorden: ik kan dit aan niemand kwijt. Zijn vrienden niet, want die praten daar niet over. Zijn familie niet. En haar al helemaal niet, want de enige die het zou moeten horen is precies degene over wie het gaat.

Dat is het eenzaamste aan dit probleem. Niet het probleem zelf, maar dat je er middenin een huwelijk alleen mee bent.

De drie dingen die ze allemaal al geprobeerd hebben

Als mannen mij hierover schrijven, hebben ze meestal al van alles gedaan.

Beter hun best gedaan. Vaker complimenten geven, meer helpen, attenter zijn. Het maakt het huis gezelliger, en dat is winst. Maar haar hand kwam er niet door terug.

Erover willen praten. Voorzichtig, op een rustige avond. Het werd een goed gesprek, zeggen ze dan, en daarna veranderde er niks. Want praten over verlangen brengt het niet terug. Zo werkt het niet.

En uiteindelijk: accepteren. Het hoort er na achttien jaar gewoon bij, zeggen ze dan. Iedereen komt hier terecht.

Dat laatste is het enige dat ik in mijn praktijk echt zie mislukken. Want het klopt niet. Er zijn genoeg stellen die na twintig, dertig jaar nog steeds naar elkaar toe schuiven op de bank. Het verschil tussen die stellen en de mannen die mij schrijven is geen tijd. Het is iets anders.

Wat er werkelijk verandert na jaren samen

Hier zit het punt dat bijna niemand kent, en dat alles verklaart wat deze mannen meemaken.

Verlangen tussen twee mensen draait voor een groot deel op iets dat je niet ziet: het signaal dat een man onbewust afgeeft, zijn eigen geur. Waar haar lichaam op reageert zonder dat zij dat doorheeft.

En dat signaal wordt zwakker met de jaren. Vanaf ongeveer je veertigste zakt het langzaam weg. Er is geen moment waarop je het merkt. Maar wat haar lichaam van jou oppikt, wordt elk jaar een beetje minder. Tot er een dag komt dat ze naast je zit, van je houdt, en niks meer voelt als je dichtbij komt. En zelf niet begrijpt waarom.

Als ik dat uitleg, valt er bij de meeste mannen iets op zijn plek. De complimenten konden niet werken. Het goede gesprek kon niet werken. Want het probleem zat nooit in wat er gezegd of gedaan werd. Het zat in iets wat niemand van de twee kon zien.

Wat er gebeurde toen hij het aanpakte

De man van het bericht ging op mijn aanraden een parfum gebruiken dat anders werkt dan gewone parfums. Het legt geen geur over je heen, het versterkt het signaal dat je zelf al afgeeft.

Drie weken later schreef hij me opnieuw. Ze zaten op de bank, gewone doordeweekse avond, en haar hand lag ineens op zijn been. Zomaar. Hij schreef: ik heb een half uur niet durven bewegen.

Ik beloof mannen nooit wonderen. Wat ik wel zie, in bericht na bericht: kleine dingen die terugkomen. Een kus die weer langer duurt dan een groet. Iemand die naar je toe schuift in plaats van van je af. De dingen waarvan ze dachten dat ze bij vroeger hoorden.